Κλωστή Παραμυθιού

by cyneng

Το παραμύθι που θα διηγηθώ –γιατί για διήγηση πρόκειται- είναι ονειρεμένο· ήρθε και το φύσηξε χτες βράδυ στο μαξιλάρι μου ένας μαγοκαλικάντζαρος με το κόκκινο ανεμιστήρι του, μου το ψιθύρισε στ’ αυτί κι εγώ το λέω στον εαυτό μου ότι τ’ ονειρεύτηκα και δε με πιστεύει.. 

Ήτανε λέει κάπου σε μια παραλία με αμμουδιά και γαλάζια θάλασσα ένα κοριτσάκι, γύρω στα δέκα, κι έπαιζε στην άμμο κυνηγώντας ηλιαχτίδες και χτίζοντας παλάτια. Δε φορούσε μαγιό, ρούχα ανοιξιάτικα είχε, δεν έκανε πολλή ζέστη. Εκεί που καθότανε, ξαφνικά, ξεπρόβαλλε απ’ τη θάλασσα ένας δράκος μεγάλος, με λέπια μαύρα και κυπαρισσί, χαλκοπράσινα στεγοπτερύγια και στρόγγυλα μάτια. Στην αρχή, το κοριτσάκι (που δεν ξέρω πώς το λέγανε, ας το πούμε Μέλια γιατί είχε μελιά μάτια και για να ‘χουμε να λέμε) τρόμαξε από το δράκο που ήτανε μεγάλος, ο οποίος στο μεταξύ βγήκε στη στεριά και ξάπλωσε στην αμμουδιά και λιαζότανε. Ο δράκος δεν είχε ούτε πόδια ούτε χέρια ούτε μιλιά, μόνο ξάπλωνε και κοιτούσε πέρα μακριά με τα στρόγγυλα μάτια του. Η Μέλια –έτσι που τον έβλεπε κι από περιέργεια- τον πλησίασε σιγά σιγά και κατάλαβε ότι ήταν ένας πολύ στενοχωρημένος δράκος. Καθόντουσαν ώρα πολλή και κοιτιόντουνε και η Μέλια είδε στα στρογγυλά μάτια του δράκου που ήτανε σα θάλασσες σε τρικυμία ότι ο δράκος αυτός καταγόταν από ένα μακρινό δρακοχωριό, στο οποίο είχε πέσει μια φοβερή αρρώστια που έκανε τους δράκους να χάσουν το σύμβολο της δύναμής τους· τα μαλλιά τους. Οι δράκοι δηλαδή, παλιά, είχαν μακριά ίσια ολόισια μαλλιά που ήταν συνέχεια σα φρεσκολουσμένα κι ο δικός μας δράκος είχε μακριά ίσια ολόισια πυρόξανθα μαλλιά που πότε τα ‘πιανε αλογοουρά και πότε ανέμιζαν στον ήλιο. Κι αφού τα μάτια του δράκου τα ‘παν αυτά στη Μέλια, αυτός, σηκώθηκε κι έφυγε, έδωσε μια βουτιά στην άμμο, χώθηκε μέσα κι αναδύθηκε μετά από λίγο μέσα από αφρούς στη θάλασσα. Έτσι, η Μέλια έμεινε μόνη και καθόταν στη αμμουδιά, γιατί με τη βουτιά του δράκου είχαν δημιουργηθεί υπόγειες αμμουδερές σπηλιές που κατέρρεαν αν περπατούσες ή χόρευες πάνω τους, σαν κινούμενη άμμος. Μετά από λίγο, εμφανίστηκε μια κυρία με μπεζ ταγιέρ που άρχισε να χαρτογραφεί τη παραλία και τις σπηλιές, χωρίζοντας την άμμο σε περιοχές, όπως χωρίζονται οι αστερισμοί στους χάρτες τ’ ουρανού. Η Μέλια, γιατί δεν ένιωθε και πολύ καλά με την κυρία με το μπεζ ταγιέρ, τη ρώτησε γιατί έκανε αυτό στη παραλία κι εκείνη της απάντησε πως ένα τέρας έκανε την ακτή επικίνδυνη, αλλά ευτυχώς το έπιασε η Ακτοφυλακή. Η Μέλια –πολύ ταραγμένη- τη ρώτησε πού το έχουν και η κυρία με τα μπεζ της είπε πως είναι στ’ ανοιχτά, κάπου στη θάλασσα. Τότε η Μέλια βούτηξε στη θάλασσα και κολυμπώντας γρήγορα έφτασε σ’ ένα πλωτό ασθενοφόρο, όπου μέσα υπήρχε ο δράκος δεμένος με δίχτυα και ακόμα πιο λυπημένος από πριν. Και η Μέλια, άρχισε να φωνάζει στους λιμενάρχες ότι ο δράκος ήταν πολύ άρρωστος και έπρεπε να τον βγάλουν στον ήλιο γιατί αγαπούσε πολύ τον ήλιο. Οι λιμενάρχες –επειδή δεν τους είχε ξανατύχει να περιμαζέψουν δράκο με λέπια μαύρα και κυπαρισσί και χαλκοπράσινα στεγοπτερύγια, ούτε κοριτσάκι με μελί μάτια που φώναζε και ήξερε από δράκους- άκουσαν ό,τι τους είπε και έβγαλαν το δράκο στον ήλιο να κολυμπήσει ανάσκελα στη θάλασσα. Τότε, η Μέλια θυμήθηκε ότι είχε στην τσάντα της ένα δυναμωτικό σαμπουάν κατά της τριχόπτωσης και το έβγαλε και το έδωσε στο δράκο, που έριξε δυόμισι σταγόνες στο κεφάλι του και αμέσως ξεφύτρωσαν από ‘κει μακριά ίσια ολόισια πυρόξανθα μαλλιά, που χρύσιζαν στον ήλιο κι ανέμιζαν στον άνεμο. Έτσι ο δράκος πήρε το σαμπουάν κι έφυγε για να το δώσει στους συγχωριανούς του. Η Μέλια ξαναγύρισε στην παραλία που στο μεταξύ είχε αλλάξει λίγο λόγω των σπηλιών, αλλά η κυρία με το μπεζ ταγιέρ είχε φύγει. Εκεί τη βρήκε η φυσαλίδα που της έστειλε ο δράκος απ’ το χωριό του και που αν έσκυβες πάνω της μπορούσες να δεις δράκους πολλούς με μακριά ίσια ολόισια μαλλιά να χορεύουν κυκλικά, με τις μακριές ουρές τους και τα μακριά μαλλιά τους να μπλέκονται χωρίς να μπερδεύονται, και αν αφουγκραζόσουν καλά μπορούσες να ακούσεις για λίγο το τραγούδι τους, με τα βιολιά και τις ηλεκτρικές κιθάρες, να ξετυλίγεται από μέσα τους σαν ουρά χαρταετού..

Comments

4 Responses to " Κλωστή Παραμυθιού "

Apollodwros said... 27.2.08

Kala pou yparxoyn akomh an8rwpoi, pou zoun akoma anamesa sto oneiro kai thn kynikh pragmatikothta twn kairwn mas...
se efxaristw ai8erovamwn giati fysh3es aera panw sta synnefa twn teleftaiwn hmerwn... Exe to nou sou sto paidi... giati an swseis to paidi yparxei elpida....
http://tw.youtube.com/watch?v=Mqmw2yuP0SA&feature=related

demon said... 27.2.08

Χαρούμενο, ροκ παραμύθι! Όχι πως σε νοιάζει, αλλά όταν οι γονείς σκεφτόντουσαν τι όνομα να μου δώσουν, η μάνα μου είχε βάλει στον κλήρο το όνομα "Μελία"! Ο μπαμπάς κάτι άλλο, αρχαίο και τελικά βγήκε ο κλήρος του μπαμπά!
Καλό σου βράδυ, ξανθομάλλη...

Απολλόδωρος said... 1.3.08

Εμπνεόμενος από το παραμύθι σου αλλά και μία αληθινή ιστορία που συμβαίνει στη μικρή μας πόλη .... έγραψα κι εγώ για μία ακόμα περιπέτεια της μικρής Μέλιας... Σε ευχαριστώ...

Forgotten Bard said... 6.3.08
This comment has been removed by the author.

Post a Comment

Type your comment

a destriped pinboard

 
May 2011 | some rights reserved