Περί αυτοαναφορικότητας, again

by cyneng

υπέργειων και υπόγειων

"Η αυτοαναφορικότητα με σώζει σε στιγμές αμηχανίας". Σε στιγμές φωτεινές όμως το φράκταλ της αυτοαναφορικότητας σε τραβάει αδιαφιλονίκητα.

Δηλαδή. Ξεκινώντας να αφηγηθώ την ιστορία μιας ιστορίας, συνειδητοποιώ ότι αυτή η αλλαγή διάστασης σε ελκύει να πας όλο και πιο βαθιά. Κατά πόσο όμως "βαθιά" είναι και πού είναι αρχή της επιθυμίας; Είναι που δε θέλεις να πεις τα πράγματα ξεσκέπαστα με το όνομά τους; Μα,"διάφανες οι κουρτίνες, γυμνές οι λέξεις". Οι υποτιθέμενοι οικείοι θα τις αναγνωρίσουν "από την ετικέτα".

Έχει υπερβολική ζέστη αυτές τις μέρες. Κι όμως, ακόμα και σε ένα βαγόνι μετρό χωρίς a/c, μια ιστορία το χειμώνα σε τραβάει και αδιαφορείς. Κι επειδή κάπου κάτι θα σου θυμίσει το πριν και το μετά -που πάντα εσύ όρισες έτσι, και κανείς άλλος, με σεβασμό στην αληθοφάνεια και για τα μάτια της μυθοπλασίας- θα σκιστεί η μια διάσταση, ίσα μια μικρή γραμμή και δυο τρεις λέξεις, και θα ξεπηδήσουν άθελα λυρισμοί από άλλο επίπεδο, ίσως λυγμοί. Γιατί δε μπορείς να κάνεις αλλιώς, δεν είσαι κύριος εσύ των πάντων.

Και έτσι φτάνεις στο αιώνιο (για το γόητρο) ερώτημα του ντετερμινισμού- ποια από όλες τις ιστορίες ιστοριών εσύ έζησες, ποια ήταν η πρώτη, το ξέρεις στα αλήθεια; Ντεμέκ κύριος, ένας παρατηρητής που δεν αρνείσαι ότι αλλάζει τα αποτελέσματα θέλοντας ή μη και ξεπηδούν οι σπαστικοί λυρισμοί του κρυψίνου.

Τι κρύβεις αλήθεια όμως, όσο πιο πολλές ιστορίες τόσο πιο απροκάλυπτα φωνάζεις. Λάθος συμπέρασμα η κρυπτογράφηση. Σε κάποιο σημείο επίσης αναρωτιέμαι αν ενθουσιάζομαι λόγω του όποιου βιώματος -μόνο στην αρχή καλά ορισμένο φυσικά- ή της αξίας του πραγματικού αποτελέσματος. Ο χρόνος θα δείξει.

επίλογος
Γιατί όλα αυτά τα σχεδόν καταιγιστικά σπειροειδή: γιατί έμπλεξα με πολλά πλάνα, με διαστάσεις κατά βάση πληροφορίας και το θέμα είναι ότι δεν τα βαρέθηκα και δε σηκώνω και σχετική κουβέντα. Και για το προσεγμένο -φευ- της σημείωσης. Καθρέφτης μέσα στον καθρέφτη λοιπόν, χωρίς καν πηγαίο ερέθισμα, και ντεζαβού- αυτή τη συζήτηση την έχω ξανακάνει σίγουρα άλλες δυο τρεις φορές.

ΥΓ. Το ξαναδιάβάζω και (α) δε διαβάζεται και (β) δεν πρόκειται για Inception reference, καμία σχέση, εγώ στα όνειρα πάντα συνειδητοποιώ ότι είναι όνειρα ακόμα και στα εγκυβωτισμένα. Κι εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα επίσης, ας μην τρελαθούμε, ύπνος-ξύπνιος.

Comments

1 Response to " Περί αυτοαναφορικότητας, again "

Περσεφόνη said... 26.1.13

Ελπίζω η άγνοιά μου ως προς το περιεχόμενο να οφείλεται σε μια καποια ορολογια την οποια δεν κατεχω, αλλιως θα πρεπει ν' αρχισω ν' ανησυχω με τον εαυτο μου. :Ρ well done πολυ ομορφη αναλυση :)

Post a Comment

Type your comment

a destriped pinboard

 
May 2011 | some rights reserved